Een beeld van een man

Blijspel van J. Hemmink-Kamp. Een barones die met haar geld (of dat van haar man) geen blijf weet, verzamelt een hoop kunst. Haar laatste aanwinst is een wassen beeld van Napoleon.

Als ze een nieuw huishoudelijk koppel in huis neemt, Gaston en Josfien, is hun belangrijkste taak het bewaken van het nieuwe beeld. Wanneer er, ondanks het strenge toezicht, toch iets misloopt, zal het koppel de gekste toeren moeten uithalen om hun job te redden.

 

In de rollen: Anja Vanlommel (Josfien), Jan Schwab (Gaston), Frans Belmans (Arsène, de butler), Anne Verreyt (Van Severen, secretaresse), Eddy Verdonck (Jean-Claude, man van Louise), Peter Hannes (Carlo, de kok), Mimi Van Roosbroek (de barones), Gaston Vanhoof (de baron, na zes jaar afwezigheid weer op de planken), Katrien Luyten (het tuinmeisje), Chris Hendrickx (Louise, nicht van de barones) en Els Lenaerts (Vicky, keukenmeisje).

 

Regie: Tom Pernet. Assistentie: Stefan Vanlommel.

 

Set: CC de Werft.

Een beeld van een meiske bij haar eerste pasjes op ’t toneel:

 

‘Trillende handen, een zinderend hoofd, een kurkdroge keel. Neen, geen kater na een avondje stappen met het GVT, maar een luttele tien minuten voor de première van ons nieuw stuk.

 

Iedereen is vriendelijk in de artiestenloge, doch ieder ontwikkelt zijn eigen zenuwtics…

 

Nog even de scène controleren: de trap is er, de tafel, de stoel, de schilderijen ook. Even terug naar achter. Iedereen lijkt er zijn kalmte te kunnen bewaren, maar ook dit is toneel want de adrenaline stroomt door de ruimte. De intercom staat op, het rumoer in de zaal neemt toe, zo ook de krampen in mijn opgeblazen maag. De muziek start, het doek opent. Ik wil naar huis. De eerste zinnen zijn gelanceerd, het ijs is gebroken, het is bang aftellen. Het is zover: een laatste keer diep ademhalen en … op. Niet meer denken nu, maar doen. De minuten vliegen voorbij, de woorden suizen door je hoofd. OeFFF. Wordt er al gelachen? Het geheel draait op volle toeren. Iedereen is alert en je bent blij dat je erbij bent.

 

De laatste zinnen beroeren de zaal. Het doek valt. Het licht gaat weer aan. Je gaat opnieuw op, de allerlaatste keer ditmaal. Ietwat bedeesd maar gelukkig groet je de zaal. Het applaus is een heerlijk warm bad. Je dompelt nog even onder en geniet. Het is zo artificieel, denk ik dan weer, de helft meent er waarschijnlijk niks van. Niet aan denken, Trees, het hoort erbij en dat is geen slecht cliché. Sommige tradities zijn er om in ere te worden gehouden. Zo ook de felicitaties van je medespelers na de voorstelling. Zelden vormen individuen zo’n sterk geheel als in de triomf. (Napoleon zal er wel van kunnen meespreken.)

 

Een transcendentale sensatie maakt ons één. Zo vlug mogelijk omkleden, want je hebt opnieuw een droge keel, van de dorst deze keer…

 

Zo ging het er zeven avonden aan toe. Soms vlot, dan weer vlotter, maar het boterde in ieder geval goed. Op 16 november werd de make-up-koffer opgeborgen, de haarsprays volledig leeggespoten, de toiletten ontstopt. En ook mijn maag hervatte haar normale peristaltische bewegingen…

 

Chapeau aan iedereen die ervoor gezorgd heeft dat deze napoleontische toestand geen Waterloo werd. (Edge – Katrien Luyten)

 

Recensie, Nieuwsblad van Geel – ’t Geels Volkstoneel – “Een beeld van een man”

 

Het publiek van ’t Geels Volkstoneel heeft schizofrene trekjes. Eèn deel houdt van wat we maar ‘een stukje cultuur’ zullen noemen, een ander deel verwacht puur amusement. Het overigens zeer bezige Geelse theatergezelschap heeft dat in het snuitje en programmeert voor elk wat wils. Afwisselend komt ’t GVT met een wat zwaardere brok en iets van het lichtere genre op de proppen. “Een beeld van een man” is van dat laatste. Een lichtvoetige komedie, zoals dat heet.

 

De plot is zo absurd als een menselijk uitwijzings-beleid en wordt ten uitvoer gebracht door figuren die van de eerste tot de laatste tot de karikaturen te rekenen zijn. Alleen de kleinste rol – het keukenmeisje Vicky – gedraagt zich min of meer normaal, tenminste voor zover wij ons herinneren. Haar door kunst en antiek geobsedeerde bazin de barones koopt een (wassen) Napoleon, die bij levering echter al meteen om zeep geholpen wordt door de pas in dienst genomen dienstbodes Josfien en Gaston (een scène die wat sterker kon, maar kom). Om hun job te redden, besluiten zij Gaston de plaats van Napoleon in te laten nemen, hetgeen voorwaar tot onverwachte verwikkelingen leidt. Meer is er eigenlijk niet te vertellen, tenzij u aandringt. De miserie die deze fake-Napoleon zowel veroorzaakt als overkomt, is inderdaad disproportioneel groot. Dat komt door allerlei verwikkelingen in de marge. Josfien en Gaston doen zich getrouwd voor, maar zijn het niet. De baron en zijn neef doen zich seniel en suf voor, maar zijn het niet. En er bloeit iets moois tussen de oude butler en de muffe secretaresse. De klassieke nicht ontbreekt evenmin, in de persoon van de kok. Allemaal dingen van het genre ‘ge-moet-er-maar-opkomen’. Voorwaar, “Een beeld van een man” heeft wel degelijk alles in zich om een flop van Geel tot in Olen te worden.

 

Dat het daar niet op uit draait, wordt duidelijk als Gaston (Jan Schwab) en Josfien (Anja Vanlommel) de scène betreden. Acteurs die op zich al heel sterk staan, maar ook bijzonder naturel samenspelen in zgn. dolkomische situaties die vooral Jan Schwab de kans geven uit te blinken als een sympathieke doch simpele Gaston. Hoewel het niet lachen-gieren-brullen is van begin tot eind, verveelt deze komedie nooit en is ze gelardeerd met de nodige hilarische taferelen. Het optreden van de baron (Gaston Vanhoof) en zijn neef (Eddy Verdonck) is bij wijlen pure slapstick, al geniet het publiek evenzeer van de acties van tuinmeisje Trees (Katrien Luyten) en haar schuchtere tegenpool, de butler Arsène (Frans Belmans). In de andere rollen zien we Anne Verreyt (Van Severen, de secretaresse), Peter Hannes (kok/nicht), Mimi Van Roosbroeck (barones) en Chris Hendrickx (Louise, ook nicht). Wat bij u thuis geldt, geldt ook voor “Een beeld van een man”: ’t is niet omdat het niets om het lijf heeft, dat het niet leuk kan worden.

 

Vertellen we er nog bij dat dit stuk eens te meer uitstekend geproduceerd is:

 

decor, belichting en techniek doen weer niet aan amateurs denken. De dialogen – van de al van in de jaren zestig en zeventig actieve Nederlander J. Hemmink-Kamp – worden in ’t Geels vertaald en duidelijk naar de hand van de regisseur (Tom Pernet) en de tand van de acteurs gezet, die aan dit pretentieloze blijspel zelf ook het nodige vermaak gehad zullen hebben. Dat had zeker ook het premièrepubliek vrijdag, dat – aangezien de voorstelling ook gold als opening van de ‘cultuurmaand’- extra talrijk was. ’t GVT speelde bijna voor een vol huis.

 

Dirk Kennis

Contact

’t Geels Volkstoneel

VZW Rauwelkoven 59 A

2440 Geel

Wat vond je ervan?

Laat het ons zeker weter op

[email protected]!

Even sociaal zijn?